Het werk van Elisia Poelman vormt zich ver weg van de waan van de dag. Een wereld van vorm en kleur die net als klanken of geuren intuïtief en instant herinneringen, sensaties, stemmingen oproept. Nostalgie met een zoete of meer bittere toets. Woorden hiervoor vinden is niet evident, het is een ervaring die taal te boven gaat. Ook van nadrukkelijke maatschappijkritiek houdt Poelman zich op het eerste gezicht ver weg.   Maar misschien zit de bewuste noot net hierin: een oog vo