In ‘de zaak Maarten Boudry’ zag ik hetzelfde ontstaan als zo vaak: een politiek getinte stellingenoorlog waarin de usual suspects netjes hun usual viewpoints vertolkten. Links en rechts doen wat ze in zulke gevallen bijna altijd doen, alsof ze blind gedreven worden door een programmatie waar ze zelf geen weet van hebben. Maar hoe herken je iemand die wél intellectueel soeverein is, vroeg ik me af? Iemand die voor de waarheid gaat, no matter what? Zo iemand kiest geen kamp. S

MIJN KERSTWENS? Dat iedereen stopt met AI te gebruiken voor het fabriceren van teksten en boeken. Hoogstnoodzakelijke eindredactie, wat tips en suggesties, wat correcties, dat kan, maar heelder exposés zijn inmiddels besmet met dat generieke stemmetje en stijltje dat ik uit de duizend herken. Zelfs de allerbeste schrijvers en pienterste geesten doen het. Ik mis JULLIE stem, en mijn brein blokkeert vanaf het moment dat ik een zweem herken van dat AI-gewauwel dat nergens op sla