De kunst van het ontwrichten

Een raadseltje...

Stel, er is een land waar voor de helft rode mannetjes wonen en voor de helft blauwe mannetjes. De rode mannetjes zijn aan de macht. Zij bepalen de gang van zaken in het rijk.

De blauwe mannetjes kijken likkebaardend naar die macht. Die willen ze ook! En bovendien zouden zij alles veel beter organiseren, dat zijn ze wel zeker. Want wees eerlijk, nu trekt het toch op niets?

Maar hoe gaan ze dat doen, die blauwe mannetjes? Hoe krijgen ze de macht in handen zonder dat het al te veel op een staatsgreep lijkt? Of misschien, als het echt nodig is... mag het wel tot een zichtbare escalatie komen, maar dan moeten ze zorgen dat het volk er zelf om vraagt...

Weet jij de oplossing?

🚨  SPOILER 🚨 

Een mogelijke oplossing...

De blauwe mannetjes willen dat het rode regime instort. Want zo kunnen zij de macht grijpen. Hoe pakken ze dat aan?

🔎  1. ONDERMIJNEN

Eerst en vooral gaan ze het bestaande regime ondermijnen. Ze prenten hun onderdanen voortdurend in dat de rode mannetjes er niks van bakken. Dat doen ze dag na dag, uur na uur, met de hulp van bevriende kranten, nieuwskanalen en opiniemakers die hun boodschap gretig versterken.

"Zeg nu zelf, dit rijk is een puinhoop, de rode mannetjes moeten opzij worden geschoven."

Nu moet gezegd: de rode mannetjes maken behoorlijk wat fouten. Soms maken ze er zelfs een zootje van. Dat komt de blauwe mannetjes natuurlijk uitstekend van pas. Elke fout wordt uitvergroot, elk incident is een bewijs van het totale falen van het rode regime. Vooral mogen ze nooit vertellen wat er wél goed gaat.

De centrale boodschap is: niks werkt nog, geen enkele politicus of mediafiguur is te vertrouwen en het hele systeem is rot!

🔥  2. EEN ZONDEBOK

Ten tweede wakkeren ze de volkswoede aan onder hun onderdanen. Ze insinueren dat de rode mannetjes te veel groene mannetjes uit naburige landen binnenlaten, en dat alle problemen opgelost zouden zijn als ze daarmee ophielden of de groene mannetjes terugstuurden naar hun land van herkomst.

Dit zondebokmechanisme zorgt dat de blauwe onderdanen gefixeerd blijven op één wonderbaarlijk eenvoudige oplossing. We moeten het nu ook niet te complex maken. Een land besturen is eenvoudig: je zorgt enkel dat je raszuiver blijft, en dan zijn er geen problemen.

Op den duur, door de eindeloze stroom doemberichten, zijn de blauwe onderdanen zo misnoegd dat ze zowat alles zouden doen en aanvaarden om hun blauwe leiders aan de macht te krijgen. Dat die blauwe helden ook niet altijd zo zuiver of rechtschapen zijn, ach, dat is een detail.

Het doel telt: de groene mannetjes buiten en de oude orde herstellen. Een land waar de man weer man is, en de vrouw weer vrouw. Het liefst aan de haard, al mag ze wel werken als ze daarnaast nog genoeg tijd heeft om de sloefen klaar te zetten en een stoofpot op het vuur.

Intussen worden de blauwe leiders steeds donkerder blauw. Zo donker dat sommige tinten vervaarlijk dicht tegen zwart aanschurken. Maar dat lijken de onderdanen nauwelijks op te merken. Of ze zien het wel, maar verdringen het, want wat de redding betreft mag je niet zo kieskeurig zijn, nietwaar?!

🎭  3. KWALITEITSLABEL

MAAR... de blauwe helden zitten nog met een probleem.

Want als enkel de blauwe onderdanen achter hen staan, dan is er nog niet genoeg overwicht om de hele samenleving naar hun hand te zetten. Daar moeten ze dus iets op vinden.

En het plan is heel ingenieus: wat als we een deel van de rode onderdanen inlijven door hen wijs te maken dat er geen rood en blauw bestaat (en al zeker geen blauw)?

Dat ze, als ze voor de (donker)blauwe standpunten kiezen, eigenlijk onafhankelijke, wakkere, bewuste denkers zijn. Mensen die zélf nadenken, in tegenstelling tot de makke schapen die alles geloven wat hun wordt voorgeschoteld. En wie wil dat nu niet, zo'n kwaliteitslabel!

En zo geschiedde: een hoop rode mannetjes speldden het nieuwe ereteken op, verblind door het sausje van liefde, verbinding, vrijheid en bewustzijn (de blauwe leiders wisten natuurlijk donders goed dat de rode mannetjes en vrouwtjes daarvoor als een blok zouden vallen). Et voilà, ook daar gleden de blauwe denkbeelden als zoete broodjes naar binnen. Terwijl de rode wijsneuzen ervan overtuigd waren dat niemand hen nog iets kon wijsmaken!

⚡  4. HET KANTELPUNT

Het enige wat nu nog nodig was, was een kantelpunt. Een explosie van onvrede, waarbij het rode tijdperk finaal de geest gaf. De mensen smachtten naar vernieuwing, naar sterke leiders die eindelijk eens orde op zaken zouden stellen. Hardhandig, indien gewenst.

Zelf hadden onze blauwe helden niet veel moeten doen. Ze hoefden zelfs geen constructief plan te hebben. De jarenlange strategische uitholling van het rode regime was genoeg. De machtsovername was een fluitje van een cent.

Het volk juichte toen het alle oude machtsstructuren zag instorten. De mensen joegen de groene mannetjes uit hun dorpen en hun steden en waren ervan overtuigd dat ze correct handelden. De blauwe leiders keken genoegzaam toe: eindelijk was het aan hen!

En de mensen? Die waren zo blij dat ze eindelijk hun vrijheid terug zouden krijgen. Ze hadden echter niet gemerkt dat ze, in hun grote, haast blinde verlangen naar vrijheid, meer vrijheid hadden opgegeven dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.

EINDE.

N.B. Out-of-the-boxdenkers zouden zeggen dat ook de rode leiders bij het complot betrokken zijn. Maar zo ver kunnen wij het hier vandaag niet drijven.

Beeld: George Grosz 'De steunpilaren van de maatschappij' (1926)